Να αφήνω το κουτάβι μου να κλαίει μέχρι να κοιμηθεί; Ενα μικρό λεκτικό "πείραμα"
“ Να αφήνω το κουτάβι μου να κλαίει μέχρι να κοιμηθεί;” με ρώτησε πρόσφατα μια φίλη που υιοθέτησε ένα πανέμορφο κουτάβι. Κοίταξα πρώτα το δισταγμό στο πρόσωπό της, κοίταξα και το κουτάβι που είχε το βλέμμα “δεν καταλαβαίνω καλά - καλά τι γίνεται, αλλά είστε όλος μου ο κόσμος” και σκέφτηκα πως έχουν αλλάξει οι απόψεις επιστημόνων, γονέων και κηδεμόνων από παλιά μέχρι σήμερα. Τί είχα μάθει όταν σπούδασα συμπεριφορά ζώων, τι “κλώτσαγε” μέσα μου απέναντι σε ψυχρά συμπεριφορικά-μηχανιστικά μοντέλα, πόσο έβγαλε ο κόσμος περισσότερο νόημα καθώς όσα ξέραμε άρχισαν να αλλάζουν. Τόσο σε σχέση με τα ανθρώπινα μωρά, όσο και με τα μωρά των άλλων ζώων που ζουν μαζί μας. Αντί λοιπόν να μεταφράσω από τα αγγλικά ένα άρθρο που εξηγεί ότι το να αφήνεις το κουτάβι σου να κλαίει μέχρι να σταματήσει, όχι μόνο δεν είναι καλό, αλλά αυξάνει τα επίπεδα άγχους για όλη του τη ζωή, είπα να κάνω κάτι άλλο. Βρήκα αποσπάσματα από το βιβλίο Ανατροφή Ισχυρού Δεσμου – Ένας χρήσιμος...