Να αφήνω το κουτάβι μου να κλαίει μέχρι να κοιμηθεί; Ενα μικρό λεκτικό "πείραμα"

“Να αφήνω το κουτάβι μου να κλαίει μέχρι να κοιμηθεί;” με ρώτησε πρόσφατα μια φίλη που υιοθέτησε ένα πανέμορφο κουτάβι. 

Κοίταξα πρώτα το δισταγμό στο πρόσωπό της, κοίταξα και το κουτάβι που είχε το βλέμμα “δεν καταλαβαίνω καλά - καλά τι γίνεται, αλλά είστε όλος μου ο κόσμος” και σκέφτηκα πως έχουν αλλάξει οι απόψεις επιστημόνων, γονέων και κηδεμόνων από παλιά μέχρι σήμερα. Τί είχα μάθει όταν σπούδασα συμπεριφορά ζώων, τι “κλώτσαγε” μέσα μου απέναντι σε ψυχρά συμπεριφορικά-μηχανιστικά μοντέλα, πόσο έβγαλε ο κόσμος περισσότερο νόημα καθώς όσα ξέραμε άρχισαν να αλλάζουν. Τόσο σε σχέση με τα ανθρώπινα μωρά, όσο και με τα μωρά των άλλων ζώων που ζουν μαζί μας.

Αντί λοιπόν να μεταφράσω από τα αγγλικά ένα άρθρο που εξηγεί ότι το να αφήνεις το κουτάβι σου να κλαίει μέχρι να σταματήσει, όχι μόνο δεν είναι καλό, αλλά αυξάνει τα επίπεδα άγχους για όλη του τη ζωή, είπα να κάνω κάτι άλλο. Βρήκα αποσπάσματα από το βιβλίο Ανατροφή Ισχυρού Δεσμου – Ένας χρήσιμος οδηγός για να ανταποκριθείτε με φροντίδα και στοργή στις ανάγκες του μωρού σας και να αναθρέψετε υγιή και χαρούμενα παιδιά (Sears William, Sears Martha, 2019, Εκδόσεις Μάρτης) που λέει ακριβώς το ίδιο για τα ανθρώπινα μωρά, και άλλαξα, όπου χρειαζόταν, τις λέξεις “μωρό΄”και "γονέας" με τις λέξεις “κουτάβι” και “κηδεμόνας.

 Όχι, οι σκύλοι δεν είναι άνθρωποι, αλλά ας δούμε λίγο τι βγαίνει από αυτό το “πείραμα” αντικατάστασης λέξεων. Ιδού:

                                                                               ....

Τι ακριβώς είναι το κλάμα ενός κουταβιού; 

Για τους οπαδούς της προσέγγισης, «άστο να κλάψει», το κλάμα δεν έχει κανένα νόημα. Στην πραγματικότητα, όμως, ο λόγος που κλαίει το κουτάβι σας είναι για να επικοινωνήσει. Θέλει απεγνωσμένα να επικοινωνήσει τις ανάγκες του. Το πώς, λοιπόν, εσείς θα ανταποκριθείτε στο κλάμα του είναι και ο τρόπος σας να επικοινωνήσετε μαζί του.

Εκτός από θαυμάσιο εργαλείο για τα κουτάβια, το κλάμα είναι και πολύ χρήσιμο σήμα για τους κηδεμόνες – ειδικά γα τη μητέρα. Είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να κινητοποιεί τους γονείς να ανταποκριθούν. Όταν η μαμά παίρνει αγκαλιά το μωρό της που κλαίει και το θηλάζει, απολαμβάνει χαλαρωτικά αποτελέσματα των ορμονών που εκκρίνονται χάρη στον θηλασμό, κι αυτό βοηθάει να γίνει πιο στοργική και λιγότερο αγχώδης σε σχέση με το κλάμα του μωρού. Γιατί να θέλει κάποιος να το χάσει αυτό;

Τι συμβαίνει στο κουτάβι όταν το αφήνουμε να κλαίει μόνο του χωρίς ανταπόκριση;

Μήπως πρόκειται να «βγάλει» όλο το κλάμα που έχει μέσα του και να μην ξανακλάψει ποτέ; Όχι! Τα μωρά μπορούν να κλαίνε με τις ώρες και παρ’ όλα αυτά, να διατηρούν την ικανότητα να συνεχίσουν να κλαίνε. Αυτό που χάνει το κουτάβι όταν μένει μόνο του να κλαίει είναι το κίνητρο για να κλάψει – και μαζί με αυτό το κίνητρο και μερικά άλλα πολύτιμα πράγματα που το συνοδεύουν.

 Όταν δεν ανταποκρίνεται κανείς στο κλάμα του κουταβιού, εκείνο έχει δύο επιλογές: Είτε να προσπαθήσει να κλάψει πιο δυνατά, ώστε το σήμα που εκπέμπει να γίνει πιο έντονο, είτε να τα παρατήσει, να γίνει «καλό σκυλάκι»(δηλαδή ήσυχο) και να μην ενοχλεί κανέναν. 

Σκεφτείτε πώς θα νιώθατε εσείς αν είχατε μια ανάγκη, αν προσπαθούσατε με όλη σας τη δύναμη να την επικοινωνήσετε και δεν σας άκουγε κανείς.

Θα θυμώνατε

Θα νιώθατε ανίσχυροι και ασήμαντοι και θα σχηματίζατε την πεποίθηση ότι κανείς δεν νοιάζεται για σας, αφού κανείς δεν ενδιαφέρεται για τις ανάγκες σας. Αυτό, λοιπόν, που χάνει το κουτάβι όταν αφήνεται να κλαίει μόνο του είναι η εμπιστοσύνη: η εμπιστοσύνη στην ικανότητά του να επικοινωνεί τις ανάγκες του και στην ανταπόκριση των φροντιστών του.

Χάνουν και οι κηδεμόνες, όμως, πράγματα, όταν αφήνουν το μωρό τους μόνο του να κλαίει. Χάνουν την ευαισθησία τους. Μπορεί κάποιοι να σας συμβουλέψουν να σκληρύνετε λίγο όταν ακούτε το κουτάβι σας να κλαίει – μπορεί ακόμα και να σας πουν να το κάνετε για το καλό του.

Αυτό, όμως, είναι λάθος

Πηγαίνετε κόντρα στην βιολογική σας τάση όταν συνειδητά απευαισθητοποιείτε τον εαυτό σας απέναντι στα μηνύματα που σας στέλνει το κουτάβι σας και καταπιέζετε τις ενστικτώδεις αντιδράσεις σας. Θα χάσετε την εμπιστοσύνη σας στα σήματα που σας στέλνει το μωρό, κι έτσι θα χάσετε την ικανότητά σας να καταλαβαίνετε την πρωτόγονη γλώσσα του. Αυτό συμβαίνει όταν οι κηδεμόνες αντιμετωπίζουν το κλάμα ως μέσο χειραγώγησης κι όχι ως μέσο επικοινωνίας.

Μια αληθινή μαρτυρία:

Τη δοκιμάσαμε τη μέθοδο του ελεγχόμενου κλάματος. Ήμουν τρομερά κουρασμένη και όλοι μου οι φίλοι μου πρότειναν την συγκεκριμένη προσέγγιση, οπότε σκέφτηκα να τη δοκιμάσω. Μεγάλο λάθος! Μου ράγισε την καρδιά το κλάμα της. Την επόμενη μέρα, εκείνη ήταν βραχνιασμένη κι εγώ διαλυμένη. Τις επόμενες μέρες δεν ξεκόλλαγε με τίποτα από πάνω μου. Δεν θα το ξανακάνω ποτέ.

Η επιστήμη λέει:

Η μέθοδος «αφήνω το μωρό να κλαίει» δεν τεκμηριώνεται επιστημονικά. Οι μελέτες δείχνουν ότι τα περισσότερα μωρά που τα αφήνουν να κλαίνε μόνα τους μέχρι να σταματήσουν δεν κλαίνε λιγότερο, ενώ ταυτόχρονα προσκολλώνται περισσότερο στους κηδεμόνες τους και καθυστερούν να ανεξαρτητοποιηθούν.".....

Πηγή αποσπασμάτων του βιβλίου: http://www.themamagers.gr/moro/i-methodos-afino-to-moro-na-klaiei-den-tekmirionetai-epistimonika/

                                                               .....................

Χωρίς να θέλω να πέσω στην παγίδα του ανθρωπομορφισμού, πιστεύοντας όμως ότι οι ομοιότητές μας με κάποια άλλα ζώα ως προς με τις ανάγκες μας, είναι περισσότερες από ότι οι διαφορές μας, το παραπάνω λεκτικό πείραμα πιστεύω ότι πέτυχε...