Θετική Εκπαίδευση Σκύλων

“ Να αφήνω το κουτάβι μου να κλαίει μέχρι να κοιμηθεί;” με ρώτησε πρόσφατα μια φίλη που υιοθέτησε ένα πανέμορφο κουτάβι.  Κοίταξα πρώτα το δισταγμό στο πρόσωπό της, κοίταξα και το κουτάβι που είχε το βλέμμα “δεν καταλαβαίνω καλά - καλά τι γίνεται, αλλά είστε όλος μου ο κόσμος” και σκέφτηκα πως έχουν αλλάξει οι απόψεις επιστημόνων, γονέων και κηδεμόνων από παλιά μέχρι σήμερα. Τί είχα μάθει όταν σπούδασα συμπεριφορά ζώων, τι “κλώτσαγε” μέσα μου απέναντι σε ψυχρά συμπεριφορικά-μηχανιστικά μοντέλα, πόσο έβγαλε ο κόσμος περισσότερο νόημα καθώς όσα ξέραμε άρχισαν να αλλάζουν. Τόσο σε σχέση με τα ανθρώπινα μωρά, όσο και με τα μωρά των άλλων ζώων που ζουν μαζί μας. Αντί λοιπόν να μεταφράσω από τα αγγλικά ένα άρθρο που εξηγεί ότι το να αφήνεις το κουτάβι σου να κλαίει μέχρι να σταματήσει, όχι μόνο δεν είναι καλό, αλλά αυξάνει τα επίπεδα άγχους για όλη του τη ζωή, είπα να κάνω κάτι άλλο. Βρήκα αποσπάσματα από το βιβλίο  Ανατροφή Ισχυρού Δεσμου – Ένας χρήσιμος...

Δεν θα σχολιάσω το πως και γιατί καταλήξαμε εδώ, ούτε το πως θα πάνε τα πράγματα από εδώ και πέρα.   Ας δούμε, εδώ που φτάσαμε, τι μπορούμε να κάνουμε για να μην χάσουμε την κρίσιμη περίοδο κοινωνικοποιησης κουταβιών. Τί είναι η περίοδος κοινωνικοποίησης? Από την 3-16 εβδομάδα, τα κουτάβια μαθαίνουν σαν σφουγγάρια και διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό το χαρακτήρα τους. Αυτήν την περίοδο, γνωρίζουν τον κόσμο και μαθαίνουν πώς να αντιδρούν σε όλα τα καινούρια ερεθίσματα ενώ παράλληλα ξεκινά το χτίσιμο μιας σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ μας που θα κρατήσει για όλα τα χρόνια που θα ζήσουμε μαζί.   Και τώρα τι κάνουμε; -Ευτυχώς, μπορώ να πηγαίνω βόλτες τα κουτάβι μου.  Οπότε δεν αναβάλλω το να μάθει να κάνει έξω την ανάγκη του για όταν λήξει όλο αυτό. Το βγάζω σύντομη βόλτα πολλές φορές την ημέρα (όταν ξυπνάει, μετά το φαγητό, μετά το παιχνίδι, ή όταν βλέπω τα χαρακτηριστικά σημάδια) σε ένα σημείο έξω από το σπίτι.   Επιβραβεύω το κ...

Ένα από τα σημαντικά πράγματα που μαθαίνουμε με τη θετική εκπαίδευση, και καλό είναι να εφαρμόζουμε γενικότερα, είναι ο κανόνας να λέμε αυτό που εννοουμε, και να εννοούμε αυτά που λέμε. Τι καλά που θα ήταν...

Όλοι γνωρίζουμε τις ευεργετικές επιδράσεις της μουσικής στη διάθεσή μας. Κάποιοι ήδη γνωρίζουν ότι η μουσική δρα χαλαρωτικά και σε άλλα ζώα, όπως τους τετράποδους φίλους μας. Κι ενώ αυτό που ξέραμε μέχρι τώρα αφορούσε την επίδραση της κλασικής μουσικής, νέα μελέτη έδειξε την προτίμηση των σκύλων στην ελαφριά rock και τη reggae. Η φιλοζωική οργάνωση για την προστασία των ζώων, Scottish SPCA, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Γλασκόβης, πραγματοποίησαν έρευνα σχετικά με το είδος μουσικής που μπορεί να δράσει χαλαρωτικά στους σκύλους. Η ερευνητική ομάδα σύγκρινε την επίδραση πέντε διαφορετικών ειδών μουσικής τόσο στη συμπεριφορά όσο και στον καρδιακό ρυθμό των σκύλων. Αν και ο κάθε σκύλος φάνηκε ότι έχει διαφορετικές μουσικές προτιμήσεις, σε γενικές γραμμές περνούσαν λιγότερη ώρα όρθιοι και σε εγρήγορση όταν άκουγαν μουσική, ενώ ειδικά όταν άκουγαν reggae και ελαφριά rock είχαν και χαμηλότερους παλμούς. Η Scottish SCPA και άλλες φιλοζωικές οργανώ...

Μπορείς να καταλάβεις πολλά από το όνομα που διαλέγει κανείς για το σκύλο του. Κάποια περιγράφουν χρώμα, άλλα συμπεριφορά, κάποια είναι κλασσικά ονόματα σκύλων, κάποια ονόματα ανθρώπων, φανταστικών ηρώων και, γιατί όχι, και φαγητών. Ότι όνομα και να διαλέξω όμως, όταν απευθύνομαι στον σκύλο μου, χρειάζεται να σημαίνει ένα πράγμα: “Κοίτα με και πρόσεξέ με”. Και ενώ πολλές φορές δεν δίνουμε μεγάλη σημασία στο να μάθει ο σκύλος μας το όνομά του, τελικά είναι η πιο σημαντική λέξη. Αν δεν έχω την προσοχή του, μάλλον δεν μπορώ να περιμένω και να με ακούσει σε κάτι άλλο. Πώς μαθαίνουμε το όνομα; • Βάζω μια λιχουδιά μπροστά από τη μουσούδα του Φρίξου. • Φέρνω τη λιχουδιά δίπλα στα μάτια μου • Μόλις με κοιτάξει στα μάτια λέω χαρούμενα “Φρίξο” και δίνω τη λιχουδιά λέγοντας μπράβο • Μετά από μερικές φορές επαναλαμβάνω κάνοντας την ίδια κίνηση με τα χέρια μου, χωρίς να κρατάω τη λιχουδιά. Μόλις με κοιτάξει για λίγα δευτερόλεπτα, επιβραβεύω με μπράβο και τότε έρχεται η...

Αυτός ο μύθος, που θέλει τους σκύλους να ζουν σε ένα διαρκή αγώνα για κυριαρχία και εμάς να πρέπει να γίνουμε αρχηγοί της αγέλης σε μια σχέση επιβολής–υποταγής, είναι παντελώς αβάσιμος, και τραγικά διαδεδομένος μέχρι και σήμερα. Σε τέτοιο βαθμό, που αναρωτιέμαι μερικές φορές πως είναι δυνατόν να επικρατεί ακόμα, και τί τύπου σκεπτικά εξυπηρετεί η διατήρησή του. Ας θυμηθούμε λοιπόν κάποια πολύ βασικά πράγματα: - Ό σκύλος μου δεν κρύβει μέσα του μια ακατανίκητη επιθυμία να  κατακτήσει το κόσμο, η οποία χρειάζεται στρατιωτικού τύπου εκπαίδευση για να χαλιναγωγηθεί (φαντάζομαι το γέλιο των φίλων που τον γνωρίζουν) - Η θεωρία για το “Α αρσενικό” που οδηγεί σε μπερδεμένους ανθρώπους και βασανισμένους σκύλους ξεκίνησε από τη μελέτη αιχμαλωτισμένων λύκων σε ζωολογικό κήπο - Οι σκύλοι δεν είναι λύκοι (και εμείς δεν είμαστε σκύλοι, και οι τετράποδοι φίλοι μας το ξέρουν πολύ καλά) -Είναι αδύνατο να βγάλει κανείς οποιοδήποτε συμπέρασμα για τη συμπεριφορά φυσικά σχηματ...