Όταν η αγάπη μεταφράζεται σε φαγητό... (και πόσο καλύτερα θα ήταν σε βόλτες)

Μήπως χωρίς να το καταλάβω, έγινα σαν εκείνες τις μαμάδες που όσο πιο πολύ σε αγαπάνε τόσο πιο πολύ σε ταίζουν;

Είναι και αυτό το βλέμμα όταν μου ζητάει φαγητό, και τα αυτάκια που χαμηλώνουν, είναι και η ουρά που κουνιέται όλο χαρά στη θέα του μεζέ.

Όμως τα παραπάνω κιλά λόγω υπερβολικού φαγητού και έλλειψης άσκησης μόνο κακό μπορούν να κάνουν: καρδιαγγειακά νοσήματα, σακχαρώδης διαβήτης, υπέρταση, οστεοαρθρίτιδα και μειωμένο προσδόκιμο ζωής.

Κι επειδή δεν είνα δουλειά το σκύλου μου να βάλει μέτρο στο φαγητό του, αν έχω φορτώσει το σκύλο μου με πρισσότερα κιλά, μιλάω με τον κτηνίατρό μου και:

-επαναξετάζω την ποσότητα τροφής (την οποία, ναι, μετράω!)

-αν χρειάζεται επιλέγω κατάλληλη τροφή

-κόβω τα "μεζεδάκια" και χρησιμοποιώ μέρος της τροφής για επιβράβευση

-χρησιμοποιώ γεμιστά παιχνίδια (τα kong για άλλη μια φορά αποδεικνύονται σωτήρια) στα οποία βάζω μέρος ή όλη την τροφή. Αυξάνω έτσι τη διάρκεια ου φαγητού ενώ ο σκύλος μου χρησιμοποιεί τις αισθήσεις του, το μυαλό του και το σώμα του για να τραφεί

-Βόλτες. Πολλές βόλτες. Κι άλλες βόλτες. Κάνουν καλό και στο σκύλο μου και σε εμένα.

Κι ας με κοιτάει με παράπονο, κάνω υπομονή. Σε λίγο καιρό που θα είναι πιο ευκίνητος, ανάλαφρος και ορεξάτος για παιχνίδια θα είμαι σίγουρη ότι κάναμε το καλύτερο!