Κολάρο ή σαμαράκι στη βόλτα; Ένα πλαστό δίλημμα
Περπατούσα στο δρόμο τις προάλλες, και είδα ένα πανέμορφο κουτάβι 2,5-3 μηνών μαζί με τον άνθρωπό του. Φαίνονταν σαν να πήγαιναν βόλτα. Με μια πιο προσεκτική ματιά, ο άνθρωπος φαινόταν να προσπαθεί να το μάθει να περπατάει “σωστά”. Με το σαστισμένο κουταβίσιο ύφος του, το μικρό μαστίφ, με τα πίσω πόδια ακόμα αδύναμα, προσπαθούσε να ανακαλύψει τον κόσμο γύρω του μυρίζοντας. Ο άνθρωπος του δίπλα του, του τίναζε το λουρί κάθε φορά που το κουτάβι φαινόταν να ξεχνιέται και να μην περπατάει δίπλα του “σωστα’. Αυτό βέβαια ανταποκρινόταν και διέκοπτε κάθε προσπάθεια να μυρίσει ή να κάνει ένα βήμα πιο πέρα, μέχρι που μετά από λίγα δευτερόλεπτα ξεχνιόταν και προσπαθούσε πάλι. Η πρώτη μου αντίδραση, ήταν να πάω προς το κουτάβι και να του μιλήσω μήπως και σταματήσουν λίγο για να τα χαιδέψω και σταματήσει για λίγο αυτό το τραβολόγημα , αλλά ο άνθρωπος μου είπε να το αφήσω και συνέχισε την πορεία του. Γιατί να το περνάει αυτό οποιοδήποτε κουτάβι σκέφτηκα; Πως είναι δυνατόν να νομίζει κάπο...