Θετική Εκπαίδευση Σκύλων

                                       Μιας που για λίγες μέρες ακόμα θα λείπω από τα μαθήματά μας, σκέφτηκα να γράψω εδώ τις οδηγίες για μία από τις ασκήσεις του Λακυ, που ενώ αγαπά και τους δύο κηδεμόνες του, φοβάται τον “μπαμπά” του, το πιο πιθανό γιατί κάποιος που του έμοιαζε, δεν του φερόταν καθόλου καλά πριν να έρθει στη ζεστή του σημερινή οικογένεια. Και δυστυχώς ο Λάκυ δεν είναι ο μόνος... Όπως έχουμε πει, κρατάμε ένα μεγάλο μέρος της τροφής του Λάκυ, και τη δίνουμε κατά τη διάρκεια της ημέρας μέσα από τις ασκήσεις μας, ή όταν θέλουμε να επιβραβεύσουμε για οποιαδήποτε καλή συμπεριφορά. Τα πολλά μπράβο και η επιβράβευση δεν “καλομαθαίνουν” ένα σκυλί αλλά το γεμίζουν αυτοπεποίθηση. Στην περίπτωση του Λάκυ, έχουμε να γεμίσουμε κι ένα μεγάλο κενό από μπράβο που δεν πήρε στην αρχή της ζωής του... Σ. ξεκινάς εσύ με το παιχνίδι “Έλα-κάτσε” και με χάδια, επιβραβεύοντας με κόκκους τρο...

Μεγαλώνουμε και “χαλάμε” λέγαμε με μια φίλη τις προάλλες, συζητώντας ότι αυτό το διάστημα, εμείς και οι γύρω μας τρέχουμε στους γιατρούς. Μαζί πήγαμε και το σκύλο μου που μεγαλώνει και χρειάζεται να εγχειριστεί να κάνουμε υπέρηχο καρδιάς, στην προσπάθεια να βεβαιωθούμε ότι είναι όλα καλά για τη νάρκωση. Όπως συμβαίνει με τους σκύλους, είναι μικρότεροι, μέχρι που δεν είναι, μια μέρα έχουν ξαφνικά τα διπλά σου “σκυλίσια” χρόνια και κάπως έτσι, με τέτοιους ρυθμούς, συνεχίζονται όλα. Όπως και οι άνθρωποι, έτσι και οι σκύλοι, γινόμαστε, ας πούμε … λιγότερο ευέλικτοι καθώς μεγαλώνουμε*. Έχουν διαμορφωθεί πια τα “καλά¨και τα ¨κακά”, τα επιθυμητά και μη, και η αντίδρασή μας απέναντι σε αυτά. Όπως στη θετική εκπαίδευση συνδέουμε ερεθίσματα με κάτι θετικό για να τα συμπαθήσει ένα κουτάβι (πχ τα άλλα σκυλάκια με το παιχνίδι, τις γάτες με τα χάδια μας και τους ποδηλάτες με τις λιχουδιές), έτσι το μεγάλο σχολείο της ζωής μας διδάσκει και μας μαθαίνει μέσα από τις εμπειρίες μας τι να προτιμάμε κα...

Περπατούσα στο δρόμο τις προάλλες, και είδα ένα πανέμορφο κουτάβι 2,5-3 μηνών μαζί με τον άνθρωπό του. Φαίνονταν σαν να πήγαιναν βόλτα. Με μια πιο προσεκτική ματιά, ο άνθρωπος φαινόταν να προσπαθεί να το μάθει να περπατάει “σωστά”.  Με το σαστισμένο κουταβίσιο ύφος του, το μικρό μαστίφ, με τα πίσω πόδια ακόμα αδύναμα, προσπαθούσε να ανακαλύψει τον κόσμο γύρω του μυρίζοντας. Ο άνθρωπος του δίπλα του, του τίναζε το λουρί κάθε φορά που το κουτάβι φαινόταν να ξεχνιέται και να μην περπατάει δίπλα του “σωστα’. Αυτό βέβαια ανταποκρινόταν και διέκοπτε κάθε προσπάθεια να μυρίσει ή να κάνει ένα βήμα πιο πέρα, μέχρι που μετά από λίγα δευτερόλεπτα ξεχνιόταν και προσπαθούσε πάλι. Η πρώτη μου αντίδραση, ήταν να πάω προς το κουτάβι και να του μιλήσω μήπως και σταματήσουν λίγο για να τα χαιδέψω και σταματήσει για λίγο αυτό το τραβολόγημα , αλλά ο άνθρωπος μου είπε να το αφήσω και συνέχισε την πορεία του. Γιατί να το περνάει αυτό οποιοδήποτε κουτάβι σκέφτηκα; Πως είναι δυνατόν να νομίζει κάπο...

Ουρά κάτω από τα σκέλια, αυτιά κατεβασμένα και πίσω, γουρλωμένα μάτια, κρύψιμο, τρέμουλο, λαχάνιασμα, ή λούφαγμα που λέει “εγώ δεν είμαι εδώ, μη μου δίνετε σημασία”.  Τί μπορώ να κάνω; 1. Μαθαίνω να αναγνωρίζω το φόβο Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Χρειάζεται πρώτα να αναγνωρίσω ότι ο σκύλος μου φοβάται, παρατηρώντας εμφανή και λιγότερο εμφανή σημάδια, και να εντοπίσω την πηγή του φόβου.  Σύμφωνα με μία μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε 200 σκυλιά στη Φινλανδία, το 72,5% των σκύλων παρουσιάζουν τουλάχιστον μία μορφή ά γχους ή φοβίας , με πιο συνηθισμένη την κροτοφοβία. 2. Βοηθάω το σκύλο μου να αισθανθεί ασφαλής Αυτή είναι και η προτεραιότητά μου. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι αφήνω το σκύλο μου να πάει κάτω από το κρεβάτι ή τον καναπέ, ή στο κρεβάτι του, αν αυτό θέλει. Μπορεί να χρειάζεται να πω σε αγνώστους, στους φίλους ή στα παιδιά μου, να μην πλησιάζουν ή να μην τον ακουμπάνε, αν αυτός δεν θέλει. Μπορεί...

Μία πρόσφατη μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Newcastle   έρχεται να επιβεβαιώσει ότι και οι σκύλοι περνούν εφηβεία, με τρόπο που μοιάζει αρκετά με την εφηβεία που περνάμε εμείς, και ξαναζούμε (από την άλλη πλευρά) μέσω των παιδιών μας. Σύμφωνα με την έρευνα, αυτήν την περίοδο είναι πιο πιθανό οι σκύλοι μας να  μας αγνοήσουν ή να καθυστερήσουν να ανταποκριθούν στις εντολές,  και μάλιστα κυρίως των κηδεμόνων τους, ενώ εκπαιδεύονται δυσκολότερα. Όσοι εκπαιδεύουμε ή μεγαλώνουμε σκύλους το ξέρουμε. Καθώς μεγαλώνουν οι οι μικροί εκπαιδευμένοι μας άγγελοι,  κ οντά στην ηλικία των εφτά μηνών, είναι πολύ συνηθισμένο να ξεκινήσουν ξαφνικά να φέρονται με τρόπο που εύκολα μπορεί να παρομοιαστεί με έναν έφηβο που αμφισβητεί του γονείς του. Από εκεί που έχουν ξεπεράσει την τελείως κουταβίσια  φάση και φαίνεται να υπάρχει μια όλο και πιο σταθερή συνεννόηση, ξαφνικά μπαίνουμε σε μια περίοδο που αυξάνονται δεν μας ακούν τόσο, ή απομακρύνονται από εμάς καθώ...

“ Να αφήνω το κουτάβι μου να κλαίει μέχρι να κοιμηθεί;” με ρώτησε πρόσφατα μια φίλη που υιοθέτησε ένα πανέμορφο κουτάβι.  Κοίταξα πρώτα το δισταγμό στο πρόσωπό της, κοίταξα και το κουτάβι που είχε το βλέμμα “δεν καταλαβαίνω καλά - καλά τι γίνεται, αλλά είστε όλος μου ο κόσμος” και σκέφτηκα πως έχουν αλλάξει οι απόψεις επιστημόνων, γονέων και κηδεμόνων από παλιά μέχρι σήμερα. Τί είχα μάθει όταν σπούδασα συμπεριφορά ζώων, τι “κλώτσαγε” μέσα μου απέναντι σε ψυχρά συμπεριφορικά-μηχανιστικά μοντέλα, πόσο έβγαλε ο κόσμος περισσότερο νόημα καθώς όσα ξέραμε άρχισαν να αλλάζουν. Τόσο σε σχέση με τα ανθρώπινα μωρά, όσο και με τα μωρά των άλλων ζώων που ζουν μαζί μας. Αντί λοιπόν να μεταφράσω από τα αγγλικά ένα άρθρο που εξηγεί ότι το να αφήνεις το κουτάβι σου να κλαίει μέχρι να σταματήσει, όχι μόνο δεν είναι καλό, αλλά αυξάνει τα επίπεδα άγχους για όλη του τη ζωή, είπα να κάνω κάτι άλλο. Βρήκα αποσπάσματα από το βιβλίο  Ανατροφή Ισχυρού Δεσμου – Ένας χρήσιμος...

Δεν θα σχολιάσω το πως και γιατί καταλήξαμε εδώ, ούτε το πως θα πάνε τα πράγματα από εδώ και πέρα.   Ας δούμε, εδώ που φτάσαμε, τι μπορούμε να κάνουμε για να μην χάσουμε την κρίσιμη περίοδο κοινωνικοποιησης κουταβιών. Τί είναι η περίοδος κοινωνικοποίησης? Από την 3-16 εβδομάδα, τα κουτάβια μαθαίνουν σαν σφουγγάρια και διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό το χαρακτήρα τους. Αυτήν την περίοδο, γνωρίζουν τον κόσμο και μαθαίνουν πώς να αντιδρούν σε όλα τα καινούρια ερεθίσματα ενώ παράλληλα ξεκινά το χτίσιμο μιας σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ μας που θα κρατήσει για όλα τα χρόνια που θα ζήσουμε μαζί.   Και τώρα τι κάνουμε; -Ευτυχώς, μπορώ να πηγαίνω βόλτες τα κουτάβι μου.  Οπότε δεν αναβάλλω το να μάθει να κάνει έξω την ανάγκη του για όταν λήξει όλο αυτό. Το βγάζω σύντομη βόλτα πολλές φορές την ημέρα (όταν ξυπνάει, μετά το φαγητό, μετά το παιχνίδι, ή όταν βλέπω τα χαρακτηριστικά σημάδια) σε ένα σημείο έξω από το σπίτι.   Επιβραβεύω το κ...